ฉันชื่อ แสนดี สุริยะ
ฉันมาที่นี่จากเขต Tehri Garhwal ของรัฐอุตตราขั ณ ฑ์
และเราได้เริ่มโครงการเล็กๆ หลังโควิด โดยใช้ชื่อว่า Himalaya Tree

และเราได้สร้างสังคม Vishwanath Ghati
โดยพื้นฐานแล้ว งานของเราคือการอนุรักษ์พืชพันธุ์หิมาลายัน

เราได้เริ่มต้นสิ่งนี้ด้วยน้ำผึ้งซึ่งเป็นน้ำผึ้งป่าดิบ

ซึ่งส่วนใหญ่มาจากบาดรินาถ หุบเขาเคดาร์นาถ
และมันมาจากผึ้งพื้นเมืองของอินเดียซึ่งเป็นผึ้งตัวเล็ก ๆ

นี่คือน้ำผึ้งนั้น
มันคือน้ำผึ้งของผึ้งตัวเล็ก ๆ นั่นคือ Cerana Indica

โดยพื้นฐานแล้วเราได้ทำเช่นนี้เนื่องจากผึ้งพื้นเมืองของอินเดียจะสูญพันธุ์ภายใน 12-15 ปีตามการศึกษา

โดยพื้นฐานแล้วเรากำลังทำงานเพื่อความอยู่รอดของพวกเขา
ทุกคนกำลังทำงานเกี่ยวกับผึ้งนำเข้า ผึ้ง Malachra

โดยที่ผึ้งอินเดียพื้นเมืองของเรา ผึ้งน้อย ผึ้งเดซี่กำลังจะสูญพันธุ์

โดยพื้นฐานแล้วเรากำลังทำงานเพื่อความอยู่รอดของพวกเขา ฉันจะบอกคุณว่ามันไม่เหมือนใคร

มันมาจากหุบเขา Badrinath Kedarnath ที่เกือบจะเป็นเทือกเขาแอลป์

และความแตกต่างก็คือไม่มีพืชพันธุ์ปกติที่สูงกว่า 300 เมตร
มีสมุนไพรมากขึ้นและทั้งหมด

และผึ้งก็กินสมุนไพรเหล่านั้นและทำน้ำผึ้งจากมัน
นั่นเป็นเหตุผลที่มันแตกต่างกัน
นอกเหนือจากนั้น เรามีชาเขียว และทั้งหมดนั้นมาจากชาโมลี

มี Tulsi จาก Badrinathji และชาเขียวของเรามาจากลังกาสุ

ยิ่งไปกว่านั้น เรายังมี Jangli Haldi ของเรา ชีพจรจากภูเขา และเครื่องเทศและอื่นๆ
สิ่งที่ดีที่สุดคือความคิดริเริ่มของเราในการอนุรักษ์พืชพันธุ์หิมาลายัน

ถ้าผึ้งอินเดียพื้นเมืองหายไป พืชหิมาลัยของเราทั้งหมดก็จะสูญพันธุ์ เพราะเราสร้างสังคมที่มีชาวนา 300 คน

และเกษตรกรทุกคนในนี้มีอายุเกิน 60 ปี

เหตุผลเบื้องหลังคือ Apis Cerana Bee มีความก้าวร้าวเล็กน้อยและคนหนุ่มสาวไม่รู้ว่าจะจัดการกับพวกมันอย่างไร

พวกมันมักจะต่อยและไม่ชอบสัมผัสกับมนุษย์

ดังนั้นเกษตรกรของเราทุกคนจึงมีประสบการณ์และมีอายุมากกว่า 60 ปี
พวกเขามีประสบการณ์ในการจัดการกับพวกเขา

โดยพื้นฐานแล้ว ผึ้งของเราจะไม่อยู่ในกล่อง
สำหรับบ้านโคลนเหล่านี้สร้างขึ้นในฟาร์มโดยมีกำแพงโคลนขนาด 6 นิ้วและหลุมถูกสร้างขึ้น

เหตุผลเบื้องหลังคือมีความผันผวนของอุณหภูมิบนเนินเขามาก

อุณหภูมิในตอนกลางวันอยู่ที่ 40° และในตอนกลางคืนจะมีอุณหภูมิติดลบ
ผนังโคลนทำหน้าที่เป็นฉนวน

อุณหภูมิที่นั่นไม่ผันผวนและดีต่อผึ้งมาก

และอย่างที่ฉันสามารถบอกคุณได้ เช่น ปู่ย่าตายายของเรา
เมื่อประมาณ 40-50 ปีที่แล้ว พวกเขาเคยผลิตข้าวสาลีได้ 200-300 กก. จากฟาร์ม เนื่องจากมีการทำนาแบบขั้นบันไดและฟาร์มไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้น

และที่ตอนนี้ลดเหลือ 30-40 กก. เป็นเพราะผึ้งอินเดียพื้นเมืองของเรากำลังจะสูญพันธุ์ลงเรื่อยๆ

และนั่นคือเหตุผลของการอพยพจากพื้นที่ภูเขา
และหมู่บ้านของเรากำลังกลายเป็นหมู่บ้านผีในอุตตราขั ณ ฑ์

โดยพื้นฐานแล้ว เราต้องการให้ผึ้งพื้นเมืองของอินเดียอยู่รอดและเพิ่มจำนวนประชากร
และด้วยเหตุนี้พืชพรรณในเทือกเขาหิมาลัยของเราจะอุดมสมบูรณ์

จากนี้จะมีการอพยพย้อนกลับ คนจะกลับหมู่บ้าน
และจากนั้นหิมาลัยและอุตตราขั ณ ฑ์ของเราก็จะเติบโต

ขอขอบคุณ!